Zelfvertrouwen kan je leren!

Leer te vallen

Via twitter en LinkedIn had ik aangekondigd dat het thema van mijn e-zine en blog "Een ode aan de Rubensvrouw" zou zijn, min of meer een vervolg op mijn vlog (videoboodschap)  van  de vorige keer over zelfacceptatie en houden van jezelf.  Dit thema houden jullie van me tegoed want...

Dan gebeurt het; je hebt een idee, je wilt het uitwerken, maar alles zit tegen. Ik had na veel geploeter en onderbrekingen een prachtig artikel geschreven, klaar om te publiceren. Per ongeluk heb ik het bestand daarna overschreven met een ander bestand. Uren werk voor niets. Alles weg en ik was zo trots... 

Gelukkig was ik op tijd begonnen, dus ik kon het nog opnieuw maken dacht ik, maar weer ging er van alles mis. Inspiratie weg en er kwamen allerlei privé-zaken tussen en cliënten met dringende zaken. 

De tijd begon te dringen. De nieuwsbrief wilde ik eigenlijk gisteren al versturen, maar dat lukte dus gewoon niet meer. Ik heb woede, frustratie en wanhoop gevoeld, maar heb mezelf en de omstandigheden vergeven, wat ik wil kan gewoon niet meer en ik moet nog van alles voorbereiden voor morgen. Het komt zoals het komt. Ik kan er nu toch niets meer aan doen. Ik bekijk wat ik er van kan leren voor een volgende keer, leer daarvan en ga gelukkig vol vertrouwen verder. Ik zeg dat nu wel zo makkelijk, maar heb dat wel moeten leren hoor!

Saskia de Bruin heeft prachtige inspiratiekaartjes gemaakt die ik geregeld gebruik tijdens mijn coachingsgesprekken. Deze is dan ook heel toepasselijk "leer te vallen" 



Maak een plan voor momenten van vallen, falen en mislukken. Zoek een kist, een doos, een la en vul die met spullen die je helpen. Badschuim voor een heerlijk warm bad, chocolade (niet voor de emotie-eters!), massageolie, mooie plaatjes, gedichten, je lievelings-CD. Schrijf een lieve brief aan de toekomstige jij die zich mislukt voelt en gevallen is. Maak er een lange, lieve brief van waarin je je toekomstige jij met tedere woorden vergeeft en moed inspreekt. Berg alles op in je la, je kist of je doos. En gebruik de inhoud als kussen wanneer je valt.

Mijn volgende nieuwsbrief ontvangen met het artikel 'ode aan de Rubensvrouw'? Schrijf je in voor mijn e-zine en je krijgt het automatisch in je mailbox.

The Voice of Holland

Vandaag een prachtig verhaal uit de praktijk. Een verhaal over het verwezenlijken van een droom, over het overwinnen van angsten, over stap voor stap meer in jezelf gaan geloven. Het gaat over de droom van Voice-Over Mieke. Het is het verhaal van een startende ondernemer en wel van een heel bijzondere! Mieke is op een leeftijd waarop het gros van de mensen enkel aan zijn pensioen denkt.
Slechts 1 procent van alle startende ondernemers valt in haar leeftijdsklasse. Heel bijzonder dus, helemaal omdat ze ook nog eens vrouw is.

Mieke van Schaaik besloot haar droom te volgen en te doen wat ze al heel lang wilde: van haar stem haar beroep maken. Op professionele wijze zet zij haar stem in bij het inspreken van boeken, presentaties, audiotours, websites, meditaties, commercials e.d. Of zoals zij zelf zegt: mijn stem geeft klank en kleur aan uw boodschap en raakt zo de juiste snaar bij uw luisteraar. Haar stem is inderdaad een genot om naar te luisteren.

Is Mieke nou zo’n super-vol-zelfvertrouwen-power-vrouw die alles aandurft en overal op toe stapt? Nee, dat is ze niet! Eigenlijk helemaal niet... Mieke is heel bescheiden, vindt het best ingewikkeld om zichzelf te verkopen, voelt zich meer dan eens onzeker en liep bovendien tegen een flink aantal belemmerende overtuigingen op. Wat is dan het geheim van Mieke? Wat kunnen wij van haar leren?

1.- Mieke ziet haar leeftijd niet (meer) als een belemmering. Ze realiseert zich dat haar
leeftijd juist ook voordelen heeft, bijvoorbeeld haar levenservaring. Aan de andere kant ziet ze heus wel dat ze niet meer hetzelfde uithoudings- en leervermogen heeft als dertig jaar geleden. Dat accepteert ze en daar houdt ze rekening mee.

2.- Zij weet en voelt dat je nooit te oud bent om te leren. Hoewel ze graag dingen in een keer goed doet, weet ze dat je van je fouten kunt leren en dat fouten maken er gewoon bij hoort. Ze kan erg om haar zelf lachen als ze iets doet wat ze eigenlijk heel anders had kunnen doen. Daarna zorgt ze er voor dat ze niet twee keer dezelfde fout maakt. In die zin is ze een hele snelle leerling.

3.- Mieke vraagt regelmatig om feedback van haar omgeving. Ze krijgt dan allerlei soorten informatie. Mensen die het goed vinden wat ze doet en mensen die allerlei op- en aanmerkingen geven. Deze informatie laat ze op zich in werken en indien noodzakelijk past ze haar acties aan. Ze heeft geleerd dat ze bij twijfel moet vertrouwen op haar gevoel, het is uiteindelijk haar bedrijf. Bovendien heeft ze geleerd dat je beter feedback kan vragen aan succesvolle mensen dan aan mensen die zich laten leiden door allerlei angsten.

4.- Mieke heeft gemerkt dat het haast onmogelijk is om haar diensten te verkopen als ze een verkooppraatje uit haar hoofd leert. Dit werkt niet en komt gemaakt en niet overtuigend over. Ze heeft dan het gevoel dat ze aan het leuren is. Een heel ander verhaal wordt het als ze spreekt vanuit haar hart, ze zich zo weinig mogelijk voorbereidt (!) en oprecht geïnteresseerd is in haar cliënt. Op dat moment heeft ze het gevoel dat ze werkelijk iets kan bijdragen aan haar potentiële opdrachtgever en als vanzelf ontstaan er dan hele leuke gesprekken.

Benieuwd hoe Mieke klinkt en wat haar stem bij jou teweeg brengt? Klik hier en ontvang een gratis door Mieke ingesproken meditatie. Deze meditatieoefening is heel geschikt om direct te ontspannen en even te ontsnappen uit de dagelijkse beslommeringen en ons drukke leven. Laat Mieke je meevoeren naar rust en ontspanning!

PS. Mocht je mensen, bedrijven of instellingen kennen die de diensten van Mieke zouden kunnen gebruiken, laat het Mieke of mij dan weten. Met zijn allen kunnen we er voor zorgen dat Mieke's droom werkelijkheid wordt en dat ze een goedlopend bedrijf krijgt. Ze verdient het!

Weg met faalangst. Falen bestaat niet!

Begin jaren negentig las ik het boek Je ongekende vermogens van Anthony Robbins. Dit boek heeft mijn leven veranderd. Van een diep ongelukkig mens met zijn gelukkige momenten veranderde ik in een gelukkig mens met af en toe zijn mindere momenten. En dat is zo gebleven.  

Voordat ik verder ga, wil ik je vragen om even te kijken naar het korte filmpje "Famous Failures"door hier of op de onderstaande foto te klikken:



De meeste mensen zijn geprogrammeerd om dat ene ding dat falen heet te vrezen. Toch kan iedereen zich voorgaande keren herinneren dat we zus wilden, maar zo kregen. We hebben allemaal wel een test verprutst, geleden onder een romance die gefrustreerd werd, een plan voor een zaak of aanpak in elkaar gezet die we volledig de mist in zagen gaan. 

Succesvolle mensen zien geen falen. Zij geloven daar niet in. Falen telt niet (op). Mensen slagen er altijd in een vorm van resultaat te produceren. De supersuccessen van onze cultuur zijn geen mensen die niet falen, maar eenvoudig mensen die als ze merken dat ze iets proberen wat hen niet de gewenste resultaten geeft, weten dat zij dan een leerervaring hebben gehad. Ze proberen wat nieuws en produceren wat nieuwe resultaten. 

Geloof in falen is een vergiftiging van je geest. Als we negatieve emoties opslaan, beïnvloeden we onze fysiologie, ons denkproces en onze stemming. Eén van de grootste belemmeringen voor de meeste mensen is hun angst voor falen.

Een goede vraag zou dan zijn: 'Wat zou je proberen te doen als je wist dat je niet kon falen?' Denk daar eens over na. Hoe zou jij die vraag beantwoorden? Als je echt geloofde niet te kunnen falen, zou je misschien een stel volkomen nieuwe acties ondernemen en machtige nieuwe resultaten bereiken! Zou je niet beter af zijn door ze te proberen? Is dat niet de enige manier om te groeien? Ik stel dus voor dat je je begint te realiseren dat zoiets als falen niet bestaat. Alleen resultaten bestaan, die produceer je altijd. Is het niet wat je wenst, dan kun je je acties veranderen en je zult nieuwe resultaten produceren. 

Weet je wat het verschil is tussen een echte loser en een winner? Een 'loser' 'verliest' één keer en legt zich daar bij neer. Een 'winner' 'verliest' keer op keer, maar ziet het als een leerervaring en als groei. Hij heeft weer iets geleerd waardoor hij dichter bij zijn doel is gekomen en uiteindelijk zal hij (over)winnen.

Wil je reageren op dit artikel? Wat zijn jouw ervaringen? Wat zou jij doen als je wist dat je niet kon falen?

Help! Ik stel alles uit... Hoe stop ik uitstelgedrag?

Het lukt me maar niet om in het ritme te komen sinds ik terug ben van mijn vakantie en dat is al weer ruim een maand geleden... Ik ben werkelijk een ster in uitstellen aan het worden! 

Ik merk dat mijn uitstelgedrag langzamerhand mijn zelfvertrouwen begint te ondermijnen en dat ik in oude valkuilen stap. In het begin was dat bijna ongemerkt, maar nu niet meer. Ik merk dat ik niet meer zo vriendelijk tegen mezelf praat en mezelf weer begin te veroordelen. Het meestal zo vriendelijke stemmetje in mijn hoofd straft me momenteel genadeloos af. Gelukkig kan ik ook om mezelf lachen en van een afstandje kijken naar mijn geklungel.

Vanochtend - op een zondagochtend in alle rust - zag ik het ineens weer duidelijk en mijn klim uit mijn valkuilen is begonnen. Zonder uitstel! 

Welke valkuilen moet je vermijden om uitstelgedrag te voorkomen? 

1e Valkuil: Ik MOET
Ik heb gemerkt dat ik de hele dag verwijtend tegen mezelf aan het zeggen ben "ik moet nog dit en ik moet nog dat". Als je "moeten" door "willen" vervangt merk je meteen dat je je anders voelt. Als je jezelf nl. vertelt dat je iets moet doen, dan voel je je ertoe gedwongen en dat zal je aanzetten om er tegen in te gaan en het juist niet te doen. Je hebt echter altijd een keus! Haal daarom het woord "moeten" uit je vocabulaire.
Dus niet "ik moet" maar "ik wil"

2e Valkuil: Teveel in één keer willen
Als je je focust op het afronden van een taak, terwijl je niet eens een duidelijk beeld hebt van de stappen die nodig zijn om dit te doen, creëer je al een gevoel van overweldiging. De oplossing is te denken aan het starten van een klein gedeelte i.p.v. jezelf het gevoel te geven dat je iets helemaal af moet maken. Vervang "hoe ga ik dit afkrijgen" met "welke kleine stap kan ik nu nemen?"
Dus niet "afmaken" maar "beginnen"

3e Valkuil: Perfectionisme
Door te denken dat je een opdracht de eerste keer meteen perfect moet uitvoeren, word je weerhouden om er überhaupt mee te starten. Geloven dat je iets perfect moet doen, veroorzaakt stress. Hierdoor associeer je stress met de taak en daardoor zul je de taak uit de weg gaan. De oplossing voor perfectionisme is jezelf toe te staan om menselijk te zijn. Realiseer je dat een imperfecte afgeronde taak in ieder geval beter is dan een oneindig uitgestelde perfecte (onuitgevoerde) taak. 
Dus niet "geloven dat het perfect moet en kan zijn" maar "tevreden zijn met een 'imperfect' begin" Je kunt het nl. altijd nog perfectioneren.

4e Valkuil: Het associëren van afzien met het uitvoeren van de taak.
Dit betekent dat je gelooft dat het uitvoeren van je taak je plezier in je leven vermindert. Het is onwaarschijnlijk dat dit je zal motiveren. Dit doen veel mensen echter wel als ze zich ertoe proberen te zetten om in actie te komen. Jezelf voorstellen dat je moet afzien om een taak uit te voeren is een prima manier om te garanderen dat je uistelgedrag gaat vertonen. Beslis daarom van te voren welke momenten je reserveert om leuke dingen te gaan doen (met je familie en vrienden, voor sociale activiteiten en hobby's). Het klinkt gek, maar het werkt wel: garandeer een overdaad aan tijd voor je favoriete activiteiten. Limiteer daarna het aantal uren voor werkzaamheden tot het aantal uren wat er over is. Peak-performers in welk vakgebied dan ook nemen vaak meer vakantie op en werken minder uren dan de echte workaholics. Door je werkuren te behandelen als een schaars goed i.p.v. een oncontroleerbaar monster dat je tijd kan opeten in ieder ander gebied van je leven, zul je meer gefocused en effectief zijn in het gebruik van je werkuren.
Dus niet "focussen op vervelende dingen die je moet doen" maar op "alle leuke dingen die je wilt"
 
Succes ermee en één zaak die ik steeds maar had uitgesteld kan ik van mijn to-do lijstje schrappen, nl. het schrijven van een nieuw artikel! 

Wat zijn jouw ervaringen met uitstelgedrag? Of heb je nog iets leuks toe te voegen? Je reactie op dit artikel is welkom!

Niemand geeft om je en dat is goed!

Op de website van soChicken (een site vol positieve en praktische tips die je helpen je leven mooier te maken) kwam ik een leuk artikel tegen.. het zou goed zijn dat niemand om je geeft!.. Uh?

Naast je familie en vrienden kan het niemand iets schelen wat jij allemaal wenst, doet en niet doet op deze planeet. Voor de hele wereld ben je nog minder dan een nummertje, je bent helemaal niets!

Niemand trekt zich iets van jou aan
Om de één of andere reden denken wij allemaal stuk voor stuk dat we bijzonder zijn. We denken dat de mensen in de metro echt naar ons kijken en ons beoordelen. Jij denkt dat je broek niet bij je schoenen past, dus weet je zéker dat die vrouw in de metro precies hetzelfde moet denken.

Omdat onze eigen identiteit voor onszelf zo ontzettend belangrijk is hebben we het gevoel dat dit voor anderen ook geldt. We denken dat zij zich met ons bezighouden, dat de wereld voor een groot deel om ons draait. Het mooie hiervan is echter dat iedereen dat zo voelt. Ieders leven draait voornamelijk om zichzelf, en niet om andere mensen.

Ja, je familie houdt wel van je
Natuurlijk zijn er wel mensen op deze planeet die zich iets van je aantrekken. Dat zijn de mensen dicht om je heen, je vrienden en familie. Dit zijn de enige mensen in de wereld die echt geïnteresseerd zijn in wie je bent en wat je te vertellen hebt. Het zijn de mensen met wie je een dieper contact hebt gemaakt, voor wie jij niet langer een 'vreemde in de massa' bent.

Voor de rest van de wereld geldt dit echter niet. En hoewel dit misschien vervelend of hard klinkt, het is juist enorm bevrijdend.

Waarom dit bevrijdend werkt
Door te beseffen dat iedereen voornamelijk met zichzelf bezig is kun je je losmaken van je onzekerheden. Mensen veroordelen anderen namelijk zelden zo hard als ze zichzelf veroordelen. Ga maar eens bij jezelf na, als er iemand in de trein tegenover je zit met een scheef gebit, vind jij daar dan echt iets van?

Maak jij je serieus druk om het feit dat de persoon voor je een scheef gebit heeft? Ga je daar over nadenken, ga je daardoor die persoon minder aardig vinden of zul je het nog lang onthouden? Waarschijnlijk niet. Je ziet een scheef gebit en denkt misschien hooguit: "Zo, blij dat ik dat niet heb." (Of: "Gelukkig, er zijn mensen met een nog lelijker gebit dan ik."). Verder gebeurt er niets. Iemand kan naar jouw broek kijken en denken: "Die combinatie had ik zelf niet gemaakt". Dat is alles. Niets om je druk over te maken dus.

Mensen maken zich niet druk om jou. Als jij er niet zou zijn zou er niet zoveel veranderen in de wereld. Hoe belangrijk je jezelf ook vindt, als je besluit te stoppen met het hele zooitje en te verhuizen naar een tropisch eiland draait de wereld hier rustig door.

Hoe maak je je los van de wereld om je heen?
Als je je vrijer en minder onzeker wilt voelen kun je hier aan werken. Wanneer je merkt dat je je ergens onzeker over voelt kun je het voor jezelf relativeren. Je kunt best met een vlek op je jas over straat als het niet anders kan. Wat zullen andere mensen denken? Heus niet: "Zo, wat een zwerver." Ze zullen denken: "Goh, die heeft net iets over d'r jas laten vallen, wat vervelend voor d'r, ben blij dat dat mij niet overkomen is."

Ga bij jezelf na hoe je over iemand zou denken met een vlek op zijn jas. Zou je die persoon zo hard veroordelen als je dat bij jezelf doet? En onthoud je die persoon ook echt als je weer thuis bent?

De wereld draait toch wel door
Het maakt niet zoveel uit of jij jezelf nu wel of niet knap vindt, of jij nu wel of niet hogerop kunt komen of dat je veel of weinig geld hebt. Het zijn allemaal zaken die zich voornamelijk afspelen in jouw eigen wereldje. Andere mensen zijn bezig met hun eigen leven en richten zich voornamelijk op zichzelf.

Door te leven met het besef dat niemand iets om je geeft kun je je losmaken van je onzekerheden en meer doen dan je voorheen zou durven. De mensen om je heen zijn niet zo hard als jij voor jezelf bent, het kan ze simpelweg weinig schelen.

Loslaten en vergeven

Kinderen leren van hun leven

Als een kind opgroeit met kritiek
leert het veroordelen

Als een kind opgroeit met vijandigheid
leert het vechten

Als een kind belachelijk wordt gemaakt
leert het verlegen te zijn

Als een kind zich moet schamen
leert het zich schuldig te voelen

Als een kind opgroeit met verdraagzaamheid
leert het geduldig te zijn

Als een kind opgroeit met aanmoediging
leert het zelfvertrouwen

Als een kind geprezen wordt
leert het waarderen

Als een kind eerlijk behandeld wordt
leert het rechtvaardigheid

Als een kind veilig opgroeit
leert het vertrouwen te hebben

Als een kind goedkeuring krijgt
leert het zichzelf waarderen

Als een kind acceptatie en vriendschap ervaart
leert het liefde in de wereld vinden

Als een kind opgroeit met liefde
leert het liefde

Anoniem

 

Het leek me mooi dit nieuwe jaar te beginnen met de prachtige en indringende tekst "kinderen leren van hun leven". Van goede voornemens hou ik eigenlijk niet zo, maar als ik er al een zou hebben, dan zou ik me voor willen nemen om nog meer los te laten en nog meer te vergeven, vooral mezelf...

 

Louise Hay, een internationale autoriteit op het gebied van persoonlijke groei, verwoordt het heel mooi: Meestal zijn we ons niet bewust van onze keuzen, terwijl ze ons denken, voelen en handelen toch bepalen. Hoe komen we tot onze gedachten over onszelf en de wereld? 

Als we klein zijn leren we wat we van onszelf en het leven vinden door de reacties van de volwassenen om ons heen. We krijgen boodschappen als ‘Ik doe ook nooit iets goed’; ‘Ik merk aan de reacties van mijn ouders dat ik hen niet gelukkig maak; blijkbaar zijn zij goed, want het zijn mijn ouders, dus het ligt aan mij; hun gedrag toont dat ik niet goed ben. Gevolg: zelfverwerping.

De eerste ervaringen van onze vroege jeugd blijven ons lang bij: het zijn de eerste indrukken in een nog prille psyche. Volgende indrukken worden opgenomen vanuit eerder opgedane indrukken. Daarom zijn de eerste indrukken zo van invloed: we waren eerst een tabula rasa, en de eerste invulling kleurt en vult onze opvattingen over onszelf en de wereld.

We hebben de neiging om het emotioneel klimaat dat vroeger thuis heerste weer opnieuw te creëren in onze huidige relaties. Dat voelt als bekend, zo ‘hoort’ het. We behandelen onszelf op dezelfde manier als onze ouders ons behandelden. We vitten op onszelf en we straffen onszelf op dezelfde manier. Als je goed luistert kun je hun woorden zelfs horen. Ook houden we van onszelf en moedigen we onszelf aan op dezelfde manier als onze ouders deden.

Toch valt het onze ouders (meestal) niet te verwijten. We zijn allemaal 'slachtoffers' van 'slachtoffers' en zij konden ons onmogelijk iets leren wat ze zelf niet wisten. Als jouw moeder niet wist hoe ze van zichzelf kon houden of als je vader niet wist hoe hij van zichzelf kon houden, dan konden zij jou ook niet leren om van jezelf te houden. Zij deden het zo goed ze konden met wat zij als kinderen geleerd hadden.

We kunnen er wél voor kiezen om het verleden los te laten en iedereen te vergeven, onszelf incluis. Alleen al bereidheid tot vergeving brengt het proces van heling op gang. Het is een vereiste voor onze eigen heling dat we het verleden loslaten en iedereen vergeven om zo een gelukkige toekomst te creëren vol zelfvertrouwen.

Verlegen? Omarm je angst!

Verlegenheid zou je ook kunnen omschrijven als ‘angst in sociale situaties’. Wanneer je last hebt van verlegenheid verkramp je als het ware in gezelschap. Bovendien ben je de hele tijd bezig met jezelf. Intern ben je constant met jezelf aan het woord; Wat denken ze wel van me? Kijken ze naar me? Wat vinden ze van mij? Zeg ik dit wel goed? Loop ik wel op een natuurlijke manier? …

Dé oplossing is ontspannen. Ont-spannen dus. Als je ontspannen bent, ben je namelijk niet bang. Ja, zul je wel denken, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Verlegen mensen mijden het liefst voor hen moeilijke situaties of proberen hun verlegenheid te verbergen of te onderdrukken. Gevolg: de verlegenheid wordt erger.

 

Wat je moet doen is je weerstand tegen je verlegenheid loslaten. Weerstand tegen angst houdt angst namelijk in stand. Je kunt wel heel fanatiek gaan proberen om contacten te leggen en zelfverzekerd over te komen in je sociale contacten, maar dat werkt niet als je niet eerst je verlegenheid accepteert.

 

Wat je kunt doen is het volgende: neem je voor om zo verlegen mogelijk te zijn. Prent jezelf in dat je zo verlegen mogelijk over wilt komen. Als je je angst namelijk volledig omarmt en je weerstand loslaat, zal je door je angst heengaan en verdwijnt je verlegenheid. Ga hier mee aan de gang. Oefen ermee en je zult zien dat het werkt. Ook bij andere angsten trouwens. Het accepteren van je angsten is het geheim achter de groei van je zelfvertrouwen!

Hoe overleef ik de Nieuwjaarsreceptie?

Ze zijn allemaal leuk bedoeld die recepties, maar eigenlijk blijf je liever thuis. Het idee alleen al… al die vreemde mensen, je kent ze niet, je weet je geen houding te geven en je vindt het erg moeilijk om een gesprek te beginnen.

Eén troost, het blijkt dat één op de twee mensen zich verlegen, onzeker en ongemakkelijk voelt op dit soort bijeenkomsten. Zelf vond ik het altijd vreselijk om naar recepties of congressen te 'moeten'. Ik liep dan maar een beetje aan mijn glas te friemelen, hoopte maar dat iemand me aan zou spreken en keek constant, zo onopvallend mogelijk, op de klok of ik alweer kon of mocht gaan van mezelf. Het leek wel of iedereen zich amuseerde behalve ik. Niemand sprak me ook aan, hoogstens de serveerster met de bitterballen. Ik voelde me verloren, verlegen, dom, nutteloos en vooral heel zielig.

Verlegen mensen op recepties zijn eigenlijk wel in gesprek, alleen niet met anderen, maar met zichzelf! ‘Ik ga maar even heel geïnteresseerd in die folder kijken, dan lijkt het alsof ik lees. De knoop van mijn broek zit toch wat strak, zou het opvallen dat ik toch weer veel te veel heb gegeten met de Kerst? Iedereen zit gezellig te praten. Ben ik nou de enige die dat niet kan? Die mevrouw kijkt raar naar me, zie je wel.'

Ondertussen begin je je steeds vervelender en onrustiger te voelen. Je omgeving kijkt misschien wel naar je, maar denkt dat je geen interesse hebt, terwijl je ondertussen behoorlijk zenuwachtig geworden bent en je je enorm opgelaten voelt. Bovendien zien verlegen mensen er aan de buitenkant vaak arrogant uit, terwijl dat het laatste is wat ze werkelijk zijn.

Door je te focussen op je omgeving en niet op jezelf verdwijnt je verlegenheid. Als je je richt op de omgeving, krijg je contact met de omgeving en ben je je minder bewust van jezelf. En doordat je contact met je omgeving krijgt, ontstaat er als bijna vanzelf een gesprek. Jij kunt zelf bepalen hoe je interne gesprek verloopt. Dit kun je oefenen. Als je merkt dat je interne gesprek weer alleen over jezelf begint te gaan of negatief is, verander hem dan direct. Roep jezelf een stop toe. Letterlijk en figuurlijk, dat heb je namelijk zelf in de hand.

Richt je op iets dat buiten jezelf plaats vindt. In plaats van ‘ik hoop maar dat deze receptie leuk wordt en ik niet weer alleen blijf staan’ zeg je tegen jezelf ‘eens kijken hoe deze receptie georganiseerd is. Goh, er zijn aardig wat mensen. Waarom zouden ze hier zijn? Die bloemen op de tafeltjes zijn creatief opgemaakt, dat zie je wel eens anders. Die mevrouw ziet er mooi uit, apart zeg.’ Je loopt een beetje rond en vertelt jezelf over wat je ziet, wat je mooi vindt en wat je opvalt. Je uitstraling zal hierdoor al heel anders zijn.

Waarschijnlijk krijg je vanzelf al oogcontact met iemand en kan je de gelegenheid aangrijpen om een opmerking te maken. Mocht dat niet zo zijn, kijk dan eens of je iemand ziet waarvan je het vermoeden hebt dat hij of zij zich verloren voelt. Probeer contact te maken. Als je een reactie krijgt, oogcontact, stap erop af en stel een vraag. Het is niet eens zo belangrijk wat je zegt; ‘Wat is het druk hè?’ Wat een prachtige bloemen vind je niet?’ Probeer de ander op zijn gemak te stellen en je zult zien, voor je het weet zit je in een geanimeerd gesprek en worden recepties een leuke gelegenheid om nieuwe interessante mensen te ontmoeten.

Ik zal overwinnen! (over zelfvertrouwen en de auditie van Paul Potts)

Tientallen miljoenen keren is de auditie van Paul Potts al bekeken op het internet. Zelf heb ik het filmpje denk ik wel vijftig keer gezien en het blijft me emotioneren. Het laat heel duidelijk zien wat gebrek aan zelfvertrouwen een persoon kan aandoen, maar ook wat een onzekere uitstraling doet met de omgeving. Klik hier voor de bijzondere auditie van Paul Potts

Paul Potts is een groot talent, maar door zijn gebrek aan zelfvertrouwen en zijn extreem lage zelfbeeld kan hij dat maar amper geloven. En dat straalt hij uit. Je ziet dat hij hierdoor niet serieus genomen wordt door het publiek en al helemaal niet door de jury. Als hij gaat zingen verandert dat snel. Het publiek geeft hem een staande ovatie en de jury is verbouwereerd. Wat een verassing. Dit had echt niemand verwacht.

Paul blijft zich onzeker voelen, ondanks zijn succesvolle auditie. Tot het laatst aan toe is het voor hem spannend of hij nou wel of niet doorgaat naar de volgende ronde. Dit laat heel duidelijk zien dat zelfvertrouwen - het gevoel dat je over jezelf hebt - uit jezelf moet komen en niet van anderen. Zelfs een staande ovatie geeft hem nog niet de zekerheid en het besef dat hij met vlag en wimpel geslaagd is. Natuurlijk is het fijn als anderen je complimentjes geven, maar als je ze niet kunt accepteren of je twijfelt aan de oprechtheid, dan zijn ze niets waard en blijf je je onzeker en ellendig voelen.

Zou Paul trouwens geweten hebben wat hij precies zong? Het bijzondere is dat hij niet de complete tekst zingt van Nessun Dorma, slechts een gedeelte en dat wat hij zingt helemaal van toepassing is op zijn situatie:

Niemand moet slapen, niemand moet slapen,

Maar mijn geheim is in mij verborgen,

Mijn naam, welke niemand zal kennen, nee, nee

Verdwijn oh nacht,

Sterren gaat onder,

Bij het ochtendgloren zal ik overwinnen.

Ik zal overwinnen! Ik zal overwinnen!

En zo is het gegaan, Paul heeft overwonnen. Zijn geheim, zijn enorme talent, is niet meer verborgen. Iedereen mag nu genieten van zijn muziek en van zijn optredens en zich laten inspireren door zijn verhaal. Hoeveel geheimen hebben wij allemaal verborgen in onszelf? Hoeveel geheimen heb jij? Welke van je talenten laat je niet tot zijn recht komen?

Gelukkig kun je bouwen aan je zelfvertrouwen zonder mee te hoeven doen aan een talentenjacht. Je hoeft daarvoor ook niet zo'n uitzonderlijk talent te hebben. Iedereen heeft zijn eigen grote en kleine talenten. Allemaal waardevol en uniek. Een staande ovatie heb je ook niet nodig. De oorzaak van het gevoel dat je over jezelf hebt ligt niet bij anderen, maar uitsluitend bij jezelf. En jij bent degene die dit kan veranderen.