Zelfvertrouwen kan je leren!

Stroom #WOT 4

Overgave
ik laat me leiden
mee met de stroom
van de kolkende rivier

Koud verfrissend water
stroomversnellingen
vooruitgang zonder kracht
meegesleurd naar onbekende oorden

Ontspannen vaar ik mee
op deze zinderende ontdekkingstocht
relaxed in woeste baren
verdwalen uitgesloten, verdrinken geen optie

Ik vaar
op blind vertrouwen.

 

#WOT Write On Thursday. Dat is waar #WOT voor staat. Een initiatief van Karin Ramaker. Iedere donderdag presenteert zij een woord waarmee ik – net als vele andere bloggers – aan de slag ga voor een blog. Deze week het woord "Stroom".

Deze week doet de #WOT mee met de jaarlijkse gedichtendag.

 

Nieuw #WOT

Wat er aan vooraf ging; 2011. Mijn jaar van bezinning. Een jaar waarin ik mezelf echt heb leren kennen. Ben dieper dan diep gegaan. Omdat het tijd was, omdat het moest.

Nieuw? 2012. Letterlijk een nieuw begin. Toevallig valt het nieuwe jaar samen met mijn nieuwe begin. Een nieuw begin, na ruim een jaar van bezinning, van alleen zijn, van huilen, van nog meer huilen, van groots geluk, van een opeenstapeling van aha-momenten, van zo ontzettend veel.

Weinig emoties die de revue niet gepasseerd hebben het afgelopen jaar. Het was nieuw dat ik niet op de vlucht ging voor mijn pijn, voor mijn emoties. Het was nieuw dat ik ben gaan praten over mezelf, dat ik ben gaan delen. Het was nieuw dat ik nare karaktertrekken van mezelf kon accepteren en dat ik er in zekere zin zelfs blij mee kon zijn.

Het was nieuw dat ik kon huilen. Misschien wel het mooiste dat ik geleerd heb. Ik kan huilen! Ja, ik kon altijd goed huilen om andermans zaken, maar nooit om mezelf. Nu kan ik dat. En hoe. Tranen met tuiten. Ben gaan zitten midden in de pijn, midden in mijn verdriet, midden in mijn wanhoop. Ik heb de pijn verwelkomd en wonderlijke dingen zijn vervolgens gebeurd. Nooit snapte ik wat mensen daar nou precies mee bedoelden ‘je moet de confrontatie aangaan’. Nu weet ik het . Dat is nieuw, dat is een bevrijding.

En ook nieuw, ik durf nu te vertrouwen op mijn intuïtie, terwijl ik eigenlijk niet eens wist wat dat dan precies was. Ook dat is dus nieuw en wat zijn er veel deuren voor me open gegaan. Wat ‘zie’ ik nu ineens veel. Net of ik mijn leven lang met een verkeerd geslepen bril heb rondgelopen en nu een nieuwe bril heb waarmee ik scherp kan zien. Wat lees en hoor ik nu veel.... tussen de regels door.

Ook nieuw is dat ik durf te zeggen wat ik zie, voel en hoor, hoe raar mijn denkbeelden soms ook lijken. Het is alleen niet raar, het is slechts nieuw. Het is wennen. Ik moet nog wennen aan mezelf. Niet dat ík nieuw ben, nee ik was er altijd al, maar ik zat verscholen of beter gezegd, ík zat ingemetseld. Ik wist zelf niet eens wat er tevoorschijn zou komen na al dat gebeitel en gebik. IK!

 

#WOT Write On Thursday. Dat is waar #WOT voor staat. Een initiatief van Karin Ramaker. Iedere donderdag presenteert zij een woord waarmee ik – net als vele andere bloggers – aan de slag ga voor een blog. Deze week het woord "Nieuw".

Leer te vallen

Via twitter en LinkedIn had ik aangekondigd dat het thema van mijn e-zine en blog "Een ode aan de Rubensvrouw" zou zijn, min of meer een vervolg op mijn vlog (videoboodschap)  van  de vorige keer over zelfacceptatie en houden van jezelf.  Dit thema houden jullie van me tegoed want...

Dan gebeurt het; je hebt een idee, je wilt het uitwerken, maar alles zit tegen. Ik had na veel geploeter en onderbrekingen een prachtig artikel geschreven, klaar om te publiceren. Per ongeluk heb ik het bestand daarna overschreven met een ander bestand. Uren werk voor niets. Alles weg en ik was zo trots... 

Gelukkig was ik op tijd begonnen, dus ik kon het nog opnieuw maken dacht ik, maar weer ging er van alles mis. Inspiratie weg en er kwamen allerlei privé-zaken tussen en cliënten met dringende zaken. 

De tijd begon te dringen. De nieuwsbrief wilde ik eigenlijk gisteren al versturen, maar dat lukte dus gewoon niet meer. Ik heb woede, frustratie en wanhoop gevoeld, maar heb mezelf en de omstandigheden vergeven, wat ik wil kan gewoon niet meer en ik moet nog van alles voorbereiden voor morgen. Het komt zoals het komt. Ik kan er nu toch niets meer aan doen. Ik bekijk wat ik er van kan leren voor een volgende keer, leer daarvan en ga gelukkig vol vertrouwen verder. Ik zeg dat nu wel zo makkelijk, maar heb dat wel moeten leren hoor!

Saskia de Bruin heeft prachtige inspiratiekaartjes gemaakt die ik geregeld gebruik tijdens mijn coachingsgesprekken. Deze is dan ook heel toepasselijk "leer te vallen" 



Maak een plan voor momenten van vallen, falen en mislukken. Zoek een kist, een doos, een la en vul die met spullen die je helpen. Badschuim voor een heerlijk warm bad, chocolade (niet voor de emotie-eters!), massageolie, mooie plaatjes, gedichten, je lievelings-CD. Schrijf een lieve brief aan de toekomstige jij die zich mislukt voelt en gevallen is. Maak er een lange, lieve brief van waarin je je toekomstige jij met tedere woorden vergeeft en moed inspreekt. Berg alles op in je la, je kist of je doos. En gebruik de inhoud als kussen wanneer je valt.

Mijn volgende nieuwsbrief ontvangen met het artikel 'ode aan de Rubensvrouw'? Schrijf je in voor mijn e-zine en je krijgt het automatisch in je mailbox.

Blij met mij! (over zelfacceptatie en houden van jezelf)

 

Blij zijn met jezelf is iets dat je kunt leren, stap voor stap en dat hoeft echt geen eeuwen te duren! Zoals je gezien zult hebben in het filmpje, blij met jezelf zijn voelt goed. Het geeft een bevrijdend gevoel, het is fijn voor jou en het wordt bovendien zeer in dank afgenomen door de mensen om je heen.

Als ik nu nog terugdenk aan de waslijst van alles waardoor ik me vroeger niet goed voelde (en sommige dingen niet  eens zo lang  geleden hoor) .... pfff, dan krijg ik het meteen weer benauwd.

Om een paar voorbeelden te noemen:

• onverwachte visite in een huis met troep
• zonder make-up de straat op
• mijn 80 kilo schoon aan de haak (geen maatje 36/38 dus)
• spreken voor een groep (d.w.z. meer dan één persoon)
• mijn vreetbuien
• hevig blozen de hele dag door 
• rode vlekken in mijn nek
• alleen naar een bijeenkomst gaan
• telefoneren
• het idee dat ik niet creatief zou zijn
• het idee dat ik saai en tuttig was
• het idee dat alles altijd perfect moest zijn
• wat denken Pietje en Klaasje wel van me
• en nog véél meer...

Ik heb deze zaken van mijn lijstje kunnen schrappen en ben nu blij met mij! ........ Meestal dan ;-)

Reageren op dit artikel kan hieronder. Ik zou het leuk vinden om jouw verhaal in deze te horen. Op- en aanmerkingen zijn ook welkom. Hoe blij ben jij met jezelf? Of waar ben je nog helemaal niet blij mee?

Nieuwjaarsoverweging... loslaten!

 

Met dank aan www.lsltn.nl (ik raad je aan jezelf te verwennen met een bezoekje aan deze website. Lsltn staat voor loslaten en helpt je dag leuker, losser en luchtiger te maken. Met inspiratie voor positieve gedachten en kleine momenten van reflectie). 

Ik wens al mijn bloglezers een gelukkig, gezond, inspirerend en spannend 2011 vol zelfvertrouwen!!!

LAAT LOS, MAAK LOS EN GA LOS!

Wat ga jij (los)laten dit jaar? Reacties zijn welkom!

Ik ontvang alles wat ik nodig heb

Ik vroeg om kracht

        en ontving moeilijkheden om me sterk te maken

Ik vroeg om wijsheid

        en kreeg problemen om op te lossen

Ik vroeg om voorspoed

        en ik kreeg de hersenen, het verstand om te kunnen werken

Ik vroeg om liefde

        en ik kreeg mensen op mijn pad met problemen die ik kon helpen

Ik vroeg om gunsten

        en ik ontving kansen

Ik kreeg niets wat ik wilde

        maar ik ontving alles wat ik nodig had.

(auteur onbekend)

Hmmm, zo ga je bepaalde zaken toch in een ander licht bekijken. Wel mooi eigenlijk!

 

Loslaten

Stel je voor

Dat het leven een rivier is

De meeste mensen klampen zich

Aan de kant vast,

Bang om los te laten

En door de stroom te worden mee gesleurd

Als de pijn van het vastklampen

De angst om los te laten overwint

Laten we los

En begint de rivier

Ons veilig mee te dragen

Als we eenmaal aan de stroom

Van de rivier

Gewend zijn

Kunnen we beginnen

Voor ons uit te kijken

En onze richting te bepalen

We kiezen welke van de

Vele armen van de rivier

We willen volgen

Terwijl we al die tijd

Met de stroom mee blijven gaan

We kunnen genieten

Van in het hier en nu zijn

Stromen met wat er is

En toch bewust op ons doel afgaan

Door volledig de verantwoordelijkheid

Op ons te nemen voor het scheppen

Van ons eigen leven

Terwijl ik me ontspan en loslaat

Glijd ik naar mijn hoogste goed

Loslaten en vergeven

Kinderen leren van hun leven

Als een kind opgroeit met kritiek
leert het veroordelen

Als een kind opgroeit met vijandigheid
leert het vechten

Als een kind belachelijk wordt gemaakt
leert het verlegen te zijn

Als een kind zich moet schamen
leert het zich schuldig te voelen

Als een kind opgroeit met verdraagzaamheid
leert het geduldig te zijn

Als een kind opgroeit met aanmoediging
leert het zelfvertrouwen

Als een kind geprezen wordt
leert het waarderen

Als een kind eerlijk behandeld wordt
leert het rechtvaardigheid

Als een kind veilig opgroeit
leert het vertrouwen te hebben

Als een kind goedkeuring krijgt
leert het zichzelf waarderen

Als een kind acceptatie en vriendschap ervaart
leert het liefde in de wereld vinden

Als een kind opgroeit met liefde
leert het liefde

Anoniem

 

Het leek me mooi dit nieuwe jaar te beginnen met de prachtige en indringende tekst "kinderen leren van hun leven". Van goede voornemens hou ik eigenlijk niet zo, maar als ik er al een zou hebben, dan zou ik me voor willen nemen om nog meer los te laten en nog meer te vergeven, vooral mezelf...

 

Louise Hay, een internationale autoriteit op het gebied van persoonlijke groei, verwoordt het heel mooi: Meestal zijn we ons niet bewust van onze keuzen, terwijl ze ons denken, voelen en handelen toch bepalen. Hoe komen we tot onze gedachten over onszelf en de wereld? 

Als we klein zijn leren we wat we van onszelf en het leven vinden door de reacties van de volwassenen om ons heen. We krijgen boodschappen als ‘Ik doe ook nooit iets goed’; ‘Ik merk aan de reacties van mijn ouders dat ik hen niet gelukkig maak; blijkbaar zijn zij goed, want het zijn mijn ouders, dus het ligt aan mij; hun gedrag toont dat ik niet goed ben. Gevolg: zelfverwerping.

De eerste ervaringen van onze vroege jeugd blijven ons lang bij: het zijn de eerste indrukken in een nog prille psyche. Volgende indrukken worden opgenomen vanuit eerder opgedane indrukken. Daarom zijn de eerste indrukken zo van invloed: we waren eerst een tabula rasa, en de eerste invulling kleurt en vult onze opvattingen over onszelf en de wereld.

We hebben de neiging om het emotioneel klimaat dat vroeger thuis heerste weer opnieuw te creëren in onze huidige relaties. Dat voelt als bekend, zo ‘hoort’ het. We behandelen onszelf op dezelfde manier als onze ouders ons behandelden. We vitten op onszelf en we straffen onszelf op dezelfde manier. Als je goed luistert kun je hun woorden zelfs horen. Ook houden we van onszelf en moedigen we onszelf aan op dezelfde manier als onze ouders deden.

Toch valt het onze ouders (meestal) niet te verwijten. We zijn allemaal 'slachtoffers' van 'slachtoffers' en zij konden ons onmogelijk iets leren wat ze zelf niet wisten. Als jouw moeder niet wist hoe ze van zichzelf kon houden of als je vader niet wist hoe hij van zichzelf kon houden, dan konden zij jou ook niet leren om van jezelf te houden. Zij deden het zo goed ze konden met wat zij als kinderen geleerd hadden.

We kunnen er wél voor kiezen om het verleden los te laten en iedereen te vergeven, onszelf incluis. Alleen al bereidheid tot vergeving brengt het proces van heling op gang. Het is een vereiste voor onze eigen heling dat we het verleden loslaten en iedereen vergeven om zo een gelukkige toekomst te creëren vol zelfvertrouwen.

De weg van wens naar werkelijkheid

Op het strand van Málaga heb ik het boek De Creatiespiraal van Marinus Knoope gelezen. Een gemakkelijk te lezen boek dat me enorm geïnspireerd heeft en vooral ook hoop heeft gegeven...  

"Wensen zijn voorgevoelens van hetgeen je in staat bent daadwerkelijk te realiseren" zei Goethe eens en hier borduurt Marinus op voort. In het kort gezegd, als je een echte authentieke wens hebt  -een wens van jezelf, niet opgedrongen door anderen- dan kan je die ook realiseren, in ieder geval als je de creatiespiraal goed weet te doorlopen. Marinus vertelt je op een humoristische en luchtige manier hoe dat te doen en waar je op moet letten.

Zoals de bloesem in de lente een voorbode is van het fruit in de zomer, zo zijn de wensen en verlangens van mensen een voorbode van hetgeen ze later kunnen realiseren. Zoals fruitbomen over precies die kwaliteiten beschikken die ze in staat stellen de eigen fruitsoort te creëren, zo beschikken mensen over precies die kwaliteiten die ze nodig hebben om hun eigen wensen en verlangens te kunnen realiseren. Zoals er in de natuur een vaste route is van bloesem naar vrucht en van zaad naar oogst, zo is er in de natuur ook een welbepaalde weg van wens naar werkelijkheid. Die weg wordt in dit boek beschreven. 

In de praktijk lopen mensen deze weg maar al te vaak niet geheel af... Wensen blijven slechts wensen en zij worden geen werkelijkheid, maar frustratie. Er ontstaat een wens, maar door bijvoorbeeld gebrek aan zelfvertrouwen op een bepaald punt in de route kom je nooit tot het eindpunt. Eens te meer blijkt hoe belangrijk zelfvertrouwen is in het creatieproces. Ieder nieuw creatieproces begint namelijk met het ontvangen, waarderen en loslaten (!) wat nu is. 

Het verlangen iets nieuws te creëren ontstaat uit de ervaring dat het heden niet datgene is wat jij jezelf toewenst. Je wilt iets veranderen. Om dat wat is te kunnen veranderen, moet je beginnen met dat wat is bewust onder ogen te zien en te accepteren en dat is nou vaak zo moeilijk! Je zult je emoties en angsten namelijk onder ogen moeten zien... 

Wat doen we meestal? We proberen onze onaangename gevoelens te verdoven, te negeren en te onderdrukken. We vluchten ervoor weg. Maar van binnen sparen we ze op. Het tragische is dat naarmate je een emotie meer en langer inhoudt en dus meer opspaart, hij aan je buitenkant steeds zichtbaarder wordt.

Wie zijn verdriet, boosheid of machteloosheid negeert en verbergt, ziet er voor een buitenstaander steeds verdrietiger, bozer of machtelozer uit. Nu blijkt dat we geneigd zijn verdrietige mensen in de steek te laten, de bozen te pesten en de mensen die machteloosheid uitstralen te misbruiken. Met andere woorden, door je ongewenste emotie te onderdrukken, roep je bij je omgeving precies dat gedrag op waardoor jij weer in datzelfde ellendige gevoel terecht komt. Het verbergen van emoties mislukt altijd. Wie zijn angst negeert en probeert te verbergen achter een stoer uiterlijk houdt voornamelijk zichzelf voor de gek en loopt veel meer risico dan degene die zijn angst bewust beleeft en er naar handelt. 

NB. Bij de School voor Zelfvertrouwen ben je aan het juiste adres als je wilt leren je negatieve gevoelens en je ongewenste emoties te leren her- en onderkennen, te accepteren en ze daarna voor eens en voor altijd te elimineren waardoor je wensen werkelijkheid kunnen worden!