Ik wens te leiden. Te leiden in mijn leven. Mijn eigen leven te leiden. Ogenschijnlijk doe ik dat. Zo zien mensen mij ook, met de touwtjes in handen, sterk, enthousiast, optimistisch en ondernemend.
Natuurlijk beschik ik over al deze eigenschappen, maar toch, vaak leid ik niet. Ik moet het eerlijk bekennen. Vaak is het lijden met een sausje van leiden eroverheen. Is het niet wat het lijkt. Hou ik anderen voor de gek. Ik hield zelfs mezelf lang voor de gek. Zonder dat ik me daar zelf overigens echt bewust van was.
Die tijd is over. Mezelf hou ik niet meer voor de gek. De volgende stap is leiden. Echt leiden bedoel ik dan en dan heb ik het niet over een leider worden, maar over een leider zijn. En daar zit de crux. Leiden is niet het doel, slechts het middel.
Leiden, in mijn optiek, is niets meer en niets minder dan een stemming, een gemoedstoestand. Die stemming kun je herkennen als natuurlijk leiderschap. Een natuurlijke leider ontwaakt nieuwe natuurlijke leiders. En dat is wat ik wens, mijn diepste wens, natuurlijk leiden en natuurlijke leiders laten ontwaken.
#WOT Write On Thursday. Dat is waar #WOT voor staat. Een initiatief van Karin Ramaker. Iedere donderdag presenteert zij een woord waarmee ik – net als vele andere bloggers – aan de slag ga voor een blog. Deze week het woord "Wens".
Van zelfkennis word je nooit armer!
Stoer om toe te geven dat je ook een mens bent!
Geplaatst door: linda kwakernaat | 12 januari 2012 om 10:23 vm
Dat leiden en lijden ligt soms dichterbij dan we denken, heb er ook last van... in sommige situaties laat je je leiden door het lijden... en dan gaat er vaak van alles mis heb ik gemerkt... een mooie eye-opener... ik hoop dat je wens uit mag komen... ;)
Geplaatst door: Aline | 12 januari 2012 om 11:26 vm
Het leiderschap over mijn eigen leven staat soms haaks op de behoefte van overgave aan anderen... Ben ik dan bot om toch voor mezelf te kiezen?
Heeft de ander dan geen behoefte aan haar eigen leven te leiden dat ze het mijne zo wil binnendringen? allemaal retorisch, ik kom er wel uit :P
Geplaatst door: Daan | 12 januari 2012 om 12:21 nm
het is handiger als je de permanente link aan ons doorgeeft, helen. dan gaat iedereen rechtstreeks naar je blogpost toe. vorige keer moest ik ook even zoeken naar je blog omdat ie naar beneden was gegaan. ...
heft in eigen hand. goeie wens!
Geplaatst door: karin r. | 12 januari 2012 om 01:21 nm
Mooie, diepe wens. En het zit in je, dat zaadje...
Geplaatst door: Marjolein | 12 januari 2012 om 02:04 nm
@Linda Ja, ik ben ook maar een mens. En gelukkig maar!
@Aline Leiden en lijden liggen inderdaad dicht bij elkaar. Soms denk je zelfs dat je leidt, terwijl je lijdt. Het tegenovergestelde van leiden is dan ook niet volgen, maar lijden. Bedankt voor jouw wens aan mij!
@Daan Voor jezelf kiezen is niet bot. Voor jezelf kiezen vanuit leiden, niet vanuit lijden dus is de weg. Een hele klus soms inderdaad.
@Karin Zal volgende keer permanente link doorgeven. Dank voor reactie.
@Marjolein Goethe zei het al zo mooi: Wensen zijn voorgevoelens van hetgeen u in staat bent daadwerkelijk te realiseren.
Geplaatst door: Helen Soler | 12 januari 2012 om 02:21 nm
Dat je maar veel mag leiden dan!
Geplaatst door: Miss-Artemis | 12 januari 2012 om 07:13 nm
Je brengt mij in verwarring. Natuurlijke leiders worden geboren. Die hebben wakker worden niet nodig. Dat kun je niet aanleren. Is mijn vaste overtuiging. Dat je zoiets kunt ontwaken had ik nog niet bedacht. En, overtuigingen zijn er om los gelaten te worden. Dus ik weet wat mij te doen staat. Jou in de gaten houden. Dank!
Geplaatst door: Steven Gort | 12 januari 2012 om 07:22 nm
Leidend zijn in je eigen bestaan, dat is best een prima uitgangspunt. Want als jijzelf het niet doet, wie moet het dan doen?
Hier ben ik, ik leid mijn leven. Niet in lijdzaamheid, al is lijden ook leven. Zolang het maar niet leidend is.
Geplaatst door: Robert Keizer | 12 januari 2012 om 07:53 nm
@Steven Natuurlijk leiders zijn continu in contact met hun ware natuur. Omdat zij vanuit hun ware natuur handelen raken andere mensen geïnspireerd, willen ze meedoen. Daarom willen deze mensen graag deze leiders volgen. Een natuurlijke leider leidt dus niet door te instueren of door de baas te spelen, maar door ze zodanig te inspireren dat men van nature en van binnenuit gaat meebewegen. Daarom denk ik dat je niet persé geboren hoeft te worden als natuurlijk leider. Het kan nl. zijn dat je het contact met je ware natuur om wat voor reden dan ook verloren bent, maar dat verloren contact is niet onherstelbaar en kun je zelf herstellen. Een hele uitdaging overigens.
@Robert Prachtig gezegd! Lijden is ook leven. Inderdaad het hoort erbij. Dat is ook niet erg en moet je ook niet uit de weg gaan. Zolang het maar niet leidend is.
Geplaatst door: Helen Soler | 13 januari 2012 om 12:04 nm
Mooi Helen,lijden of leiden.. ik noem dat altijd in verbinding met jezelf zijn :) - mijn #wot volgt nog..XX
Geplaatst door: Marjolein Gerrits | 15 januari 2012 om 10:37 vm
@Marjolein Ja, zo kun je het ook noemen, maar ik vind dat altijd zo'n lastig begrip, 'in verbinding met jezelf zijn' of 'in je eigen kracht staan', helemaal voor mensen die hier niet in thuis zijn. Wordt al snel wollig en je kent me... ;-) Kijk uit naar jouw #WOT
Geplaatst door: Helen Soler | 15 januari 2012 om 03:12 nm
Socrates zei ooit: 'een leven dat niet kritisch naar zichzelf kijkt is het niet waard geleefd te worden'. Jij laat voor mij mooi zien hoe je je leven in waarde ontvangt.
Geplaatst door: Saskiavdwerff | 15 januari 2012 om 11:35 nm
hihi, ik hou ook van concreet en actie :) je kent me
mijn #wot staat er op, kijk al weer uit naar de volgende X http://zelfvertrouweninvertrouwenmet.blogspot.com/2012/01/wenselijke-en-menselijke-behoeftes.html
Geplaatst door: Marjolein Gerrits | 16 januari 2012 om 09:13 vm
@Saskia Dank voor je prachtige reactie en compliment!
@Marjolein X terug
Geplaatst door: Helen Soler | 17 januari 2012 om 06:31 vm