Mijn trouwe volgers zullen gemerkt hebben dat het een tijd stil geweest is. Sinds 14 april heb ik inderdaad niets meer geschreven. Het lukte me niet om maar een letter te publiceren.
De redenen van mijn ‘afwezigheid’ zijn nogal privé en lang heb ik getwijfeld of ik er nou wel of niet over zou schrijven. Heb besloten dit wél te doen, want ik denk dat een ieders leven wel eens op zijn kop komt te staan en juist in moeilijke tijden speelt (zelf)vertrouwen een belangrijke rol.
Dit jaar en vooral de afgelopen zes maanden zijn nogal heftig geweest. Op 28 februari jl. kreeg mijn echtgenoot, een gezonde, sportieve man van 46 jaar een herseninfarct, waardoor hij linkszijdig verlamd raakte. Vooral in het begin kregen we te maken met een onzekere tijd en een situatie die veel impact had op onze gezinssituatie en onze kinderen van toen 9 en 7 jaar. Op 7 maart vond er een spannende en lange operatie plaats. Zijn rechter halsslagader bleek verstopt te zitten. Losschietende stolsels zijn vervolgens de oorzaak geweest van vier kleine herseninfarcten.
Zelf voelde ik me al een tijd, zeker sinds vorig jaar zomer, niet goed; ’s nachts werd ik vaak badend in het zweet wakker, ik sliep slecht en kort, had hartkloppingen en stemmingswisselingen die niet gewoon zijn bij mij. Ik begon onderhand aan mezelf te twijfelen. Ik heb drie hele drukke jaren achter de rug qua werk en gezin, maar had het gevoel dat ik goed bezig was. Ik heb juist geleerd om goed naar mijn lichaam te luisteren en om grenzen aan te geven, waarom dan deze verschijnselen?
Mijn man zat in die tijd al niet goed in zijn vel en om hem niet ongerust te maken had ik hem nauwelijks iets verteld over mijn ongerustheid. Over gezondheidszaken kan hij zich nl. behoorlijk druk maken. Vlak voor het herseninfarct sprak ik uiteindelijk toch over mijn klachten en grinnikend zei hij ‘je zal wel in de overgang zitten’. Ik moest heel erg lachen en zei nog ‘nee joh, dat kan helemaal niet, daar ben ik nog véél te jong voor’, maar ondertussen ben ik wel gaan googlen en ja hoor, al mijn klachten hoorden bij de overgang! Vervolgens heb ik me uitgebreid laten onderzoeken door de huisarts en hij stelde dezelfde diagnose. Ik was aan één kant blij natuurlijk, want ik ben gezond, maar aan de andere kant ben je dan nog niet van je klachten af.
Wat er gebeurde… ik kwam letterlijk en figuurlijk - klaps boem - in een overgangsfase terecht. Behoorlijk heftig kan ik wel zeggen. Gedurende bijna anderhalf jaar heb ik heel slecht geslapen, mijn belangrijkste opdrachtgever kwam in de problemen waardoor mijn inkomsten kelderden, mijn man werd ziek, ik vond geen voldoening meer in mijn werk, wist niet meer wat ik wilde en ik was mezelf niet meer. Vooral de laatste maanden is er weinig tot niets meer uit mijn handen gekomen en had ik totaal geen zin om mensen te zien. Het liefst was ik alleen, alleen in mijn wereldje…
Maar weet je wat? Ik ben zo blij dat dit me allemaal overkomen is! Want het is de weg naar een nieuwe fase, naar mijn nieuwe pad en dat was hard nodig al was ik me daar niet zo van bewust. Ik was nl. aan het overleven i.p.v. leven... Ik heb gehuild, geschreeuwd, ben heel verdrietig geweest, was wanhopig, woedend, soms zelfs agressief, bang en ja wat eigenlijk niet, maar ik ben de confrontatie aangegaan, vooral met mezelf en ik ben trots dat ik dat gedaan heb.
Wat waren voor mij nou de ‘geheimen’ om dit te doorstaan en uiteindelijk beter uit deze situatie tevoorschijn te komen?
1. Een rotsvast vertrouwen dat alles wat ik meemaakte ergens goed voor zou zijn. Ik ben me er namelijk heel erg van bewust dat je niet kunt groeien zonder crisis.
Dat zien we als we kinderen groot zien worden, als we volwassen worden, als we ons persoonlijk ontwikkelen, maar ook in de evolutietheorie of de wetenschapsgeschiedenis.
Een noodsituatie dwingt je namelijk tot een flinke sprong voorwaarts. Voetje voor voetje kom je nu eenmaal niet over een brede sloot heen. Dat geldt in het groot, op wereldschaal, maar ook in het klein, in persoonlijke relaties. Door mijn coach- en levenservaring weet ik dit inmiddels en durfde ik daarop te vertrouwen.
2. Je kunt niets forceren. Hoe meer je iets geforceerd wilt (doen), hoe minder kans je hebt het ook daadwerkelijk te realiseren. Hoe meer ik wilde weten welke kant ik op zou gaan met mijn leven en bedrijf, hoe meer ik duidelijkheid wilde, hoe troebeler alles werd. De uitdaging was om het los te laten en te vertrouwen dat alles ‘vanzelf’ wel zou komen. Het is tijd als het tijd is.
3. Luisteren naar mijn gevoel. Eigenlijk zegt je lichaam feilloos wat er aan de hand is. Alleen zijn we het verleerd om daar naar te luisteren. Een baby weet dat precies, maar naarmate je opgroeit raak je die vaardigheid helaas kwijt. De afgelopen jaren heb ik hier heel veel mee geoefend en inmiddels kan ik hele kleine signalen van mijn lichaam opmerken en weet ik dat het een signaal is van ‘let op Helen, hier klopt er iets niet’.
4. Welkom wanhoop, pijn en verdriet. Daarnaast heb ik iets gedaan wat ik mijn hele leven vermeden heb, i.p.v. vluchten voor pijn heb ik het ‘welkom’ geheten. Klinkt misschien een beetje zweverig, maar d.w.z. dat je als je een hele heftige emotie hebt zoals woede, wanhoop of verdriet je in jezelf niet zegt ‘ik wil het niet, ik wil het niet voelen’, maar dat je zegt ‘kom maar, kom maar’ en dat je het als het ware van buiten je lichaam observeert. Wat er dan gebeurt is eigenlijk wel heel bijzonder. Je hebt misschien even meer pijn, maar al snel merk je dat het vanzelf weer voorbij gaat. Het is namelijk zo dat angst datgene aantrekt waar je bang voor bent! Dus als je geen verdriet wilt voelen, geen pijn wilt hebben, dan krijg je dat juist wel. Heet het welkom en het verdwijnt.
5. Schrijven. Dit jaar heb ik heel veel geschreven over mijn gevoelens, over wat er gebeurde, over de vragen die ik had. Dit werkte heel goed voor mij. Je zet dingen namelijk op een rijtje, je schrijft letterlijk van je af en je kunt naderhand dingen nog eens nalezen en zien welke vorderingen je hebt gemaakt. Soms kan het ook fijn zijn dat een vertrouwenspersoon meeleest en feedback geeft.
6. 'Zijn' in het hier en nu. Het lukt me steeds beter om te genieten in het nu. D.w.z. dat je in staat bent te genieten van wat er nu is, wat er ook gebeurt in je leven. Ik kan me bijv. herinneren dat ik naar huis reed vanuit het ziekenhuis. Mijn man had het heel moeilijk, hij wist niet of hij zijn hand ooit nog wel zou kunnen gebruiken en of hij nog wel in zijn vak terug zou kunnen keren, hij werkt nl. met zijn handen. Ik weet nog dat ik, ondanks de zorgen, enorm genoot van een eenzame ontluikende crocus op een kale vlakte naast de rijweg, een wonder van de natuur. Ik besefte dat geluk en verdriet tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan.
Vandaag kan ik zeggen dat ik heel dankbaar en gelukkig ben met alles wat me overkomen is. Het heeft mij uiteindelijk veel gebracht. Het heeft me bovendien enorm gesterkt in mijn zelfvertrouwen. Het laat me op een andere manier naar de wereld kijken. Het heeft gemaakt dat ik veel zaken anders aan ga pakken, het heeft gemaakt dat ik nu veel beter naar mijn eigen behoeftes kan luisteren en het geluk uit mezelf kan halen.
Met mijn man gaat het goed. Hij is inmiddels bijna geheel hersteld en is weer aan het werk. Ik slaap weer goed en ben succesvol behandeld door mijn bijzonder kundige homeopaat, waardoor ik geen lichamelijke overgangsklachten meer heb.
En... en dat is voor mij heel belangrijk, ik maak de eerste stappen op mijn nieuwe pad, de overgang naar een leven dat beter bij me past. Nog voorzichtig en wat onwennig, maar ik voel me krachtig en heb weer energie en zin om te werken, om totaal nieuwe dingen te ondernemen en vooral om te Leven, met een hoofdletter L. Ik denk dat ik veel mensen zal gaan verrassen!
Wil je reageren op dit blog, dan kan dat hieronder. Zou ik heel leuk vinden!
Laatste reacties